Ode aan…..

Nu ik ook gestart ben met een blog en ik doorgaans inspiratie genoeg heb om over mijn vak en passie te praten merk ik opeens dat een eerste blogbericht niet zomaar even geschreven is. De mond vol tanden en de vingers op het toetsenbord stilstaand….. het eerste bericht moet natuurlijk wel leuk zijn en de nieuwsgierigheid naar meer prikkelen, maar blijkbaar is dat toch niet zo eenvoudig als gedacht.

Dus gewoon maar beginnen bij het begin: bij mij was het van kinds af aan al duidelijk dat ik dit vak zou gaan uitoefenen, best een contrast in het milieu waar ik opgroeide waarin het toch ongebruikelijk was dat een jongen met textiel aan de slag ging. Na t nodige kindergefreubel in de huiselijke beslotenheid heb ik mijn eerste broek gemaakt in mijn middelbare schoolperiode die prompt goed beoordeeld werd. Al stond ik daar zelf eigenlijk niet bij stil omdat ik het gevoel kreeg ‘thuis te komen’ door de dingen te doen waar ik blij van werd. Inmiddels vele jaren, werkgevers en ervaringen verder ziet mijn werk er heel anders uit. Ook hoe er naar me gekeken wordt. Vroeger werd het in het belachelijke getrokken en werd er vooral stilgestaan bij mijn onhandigheden op andere vlakken. Ook de aanschaf van materialen wat ik met de nodige schroom deed, ze mochten er eens achter komen dat ik dit leuk vond….. Nu sta ik zelf versteld als blijkt dat t beeld wat ik bij de klant had nog meer effect heeft dan verwacht. Dan word ik er stil van omdat het een schoonheid heeft die verder gaat dan gewoon mooi….. En natuurlijk de tevreden klant die straalt en de kleding met plezier draagt; dat zegt ook genoeg.

Jaren geleden zag ik de passie voor kleding al bij mijn grootmoeder. In haar leven een sterke vrouw die het nodige had te regelen in het bedrijf en haar gezin met man en kinderen. Vanuit mijn vroege jeugd herinner ik me haar ijdelheid, haar fiere houding – zeker als ze ‘naar buiten’ ging. Het lange grijze haar was opgestoken, gekleed in een mooie japon, de lakschoenen nog eens extra opgewreven en een mooie tas aan haar arm. Ze had diverse japonnen in verschillende materialen en dessins in haar kledingkast hangen. Ze kocht graag mooie spullen, niet alleen qua kleding maar ook in huis ging het om kwaliteit. Een bekende anekdote in onze familie was dat ze tijdens een verjaardag door haar zussen werd gecomplimenteerd omdat ze er zo fantastisch uit zag. Haar opmerking “Ja echt? Ik vind het wel meevallen” stond namelijk haaks op het feit dat ze uren in de weer was geweest met verkledingen omdat ze niet wist wat te dragen…..

Wat ik nog heel goed weet is dat ze het bijzonder vond wat ik al met stoffen en diverse garens deed. Ook in haar laatste jaren – helaas is ze heel erg gaan dementeren – kwam dat in een vlaag van helderheid nog wel boven en liet ze dat gelukkig ook merken. Al is ze jaren geleden overleden, de laatste tijd is ze weer wat vaker in mijn gedachten met haar warme glimlach. Die ijdelheid van haar herken ik ook zeker in mezelf, al is het ook een uitstekend excuus om mijn vak uit te dragen. Als ze in deze tijd had geleefd zou ze wat ik nu doe geweldig hebben gevonden. En ze zou ook vast en zeker een levend ambassadrice van mijn werk zijn geweest.

Reacties

  1. anke kruisselbrink zegt:

    Hoi Chris, goed blog, vertelt hoe je bent en waar je vandaan komt, erg persoonlijk.
    En je schrijfstijl is leuk: los en met humor, laatste is belangrijk, relativeert.
    Ben benieuwd naar je volgende blog.

    Groet,

    Anke

  2. Renate zegt:

    Heerlijk zo’n persoonlijke touch!
    Ben benieuwd naar de volgende :D

    Liefs,
    Renate

  3. wat een warmte spreekt eruit naar je Oma. Mijn Oma heeft mij het meeste geleerd op creatief gebied, van haar heb ik de liefde voor stofjes en draadjes. Wat kunnen Omas toch nog invloed op je hebben!

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.