Witter dan Wit

In de voorjaarsperiode worden de kleren lichter van stof maar ook lichter van kleur. Al is het in het begin van het seizoen wel even wennen met de bleke winterse gezichten erbij. Felle kleuren, lichte kleuren, beige, wit, lichtblauw, hardroze; het mag weer kleurrijk worden. Sinds een aantal jaren is de witte broek bijna standaard geworden in elke garderobe. Mooi als het hoogzomer is in een stevige katoen of luchtiger in flinterdun linnen. Vanuit praktisch oogpunt draag ik op het overhemd na bijna nooit witte kleding. Wit blijft in mijn geval maar één dag wit of (nog erger) twee uurtjes wit. Verbazingwekkend is het soms hoe snel een vlek op een witte broek al weer zichtbaar is.

Wat ik ook bepalend vind bij witte kleding is dat het soms teveel laat zien. Een aardig wit jasje uit de winkel ziet er anders uit als er een donker of fel gekleurd shirt onder gedragen wordt. Niet alleen zichtbaar in de openvallende delen, maar ook dwars door de te dunne stof heen. Dat zorgt er namelijk ook voor dat aan de voor- en achterzijde de schoudervullingen of ander binnenwerk in het jasje zichtbaar is, het wit wordt wat grauw. Een kniesoor die daarop let…. maar zo zie ik dat vanuit mijn streven naar perfectie. Ook minder mooi vind ik een broek met veel trekkende naden in een dun katoentje, de onrust in zo’n broek kan erg afleiden. Uiteraard schept witte kleding ook verplichtingen als het gaat om de keuze van goed gekleurd ondergoed, dat mag algemeen bekend zijn.

De laatste weken ben ik met een wit jasje bezig voor een opdrachtgever. De gekozen stof is een stevige katoen met een ribbelstructuur; dichtgeweven waardoor de transparantie wordt gereduceerd. Het werk voor hem en zijn klanten moet er perfect uitzien. Strak in verwerking, geen bobbelende naden, binnenwerk onzichtbaar, prima afwerking. Kenmerkend in zijn werk is het gebruik van weinig deelnaden, soms een verdekte knoopsluiting, smallere schouders met een hoge mouwkop en vaak het kleine ronde kraagje wat vlak langs de hals valt.

In het geval WIT moet het er natuurlijk ook WIT uitzien. Dus voordat de stof uit het plastic is gehaald heb ik de werktafel en naaimachine nog eens extra schoongemaakt – er was de week ervoor een donkerblauwe jasje van losgeweven stof geleverd wat toch sporen nalaat in het atelier. De strijktafel krijgt een extra wit kleed over het werkblad. Waar ik extra alert op ben is dat mijn handen nog een keer gewassen zijn en ik met het gebruik van de spelden en naalden mezelf niet prik; onbedoeld een vlek op een nieuw jasje kan natuurlijk niet. De routine wordt nog meer aangescherpt. Gelukkig is het afgelopen week geleverd. Het blijft spannend, bij welke opdracht dan ook om de lat zo hoog mogelijk te leggen. Maar ik krijg de smaak te pakken; WIT. Dus als er trouwlustigen zijn, die bruidsjurk zal ook wel lukken.

Reacties

  1. Han te Hennepe zegt:

    Alles behalve een kleurloos blogbericht! “Stof” tot nadenken.

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.