Grijs

Onlangs was de film ‘the devil wears Prada’ weer op de televisie te zien. Voor liefhebbers van mode is het een interessante vertolking van het bekende boek waarin de modewereld kritisch bekeken wordt. Niet in het minst vanwege de aankleding van de acteurs; dat is alleen al een modeshow op zich. Al is het fictie; toch is algemeen bekend dat Anna Wintour – de hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue – model staat voor een van de hoofdpersonen in het boek.

De openingscene met de leader is het aankleedritueel in diverse stadia en close-ups van meerdere modellen en actrices voordat de vrouwen op stilettohakken vertrekken naar hun werk. Allemaal lang, mooi, dun en vooral jong. Dan komt de taxi voorrijden en een dame stapt uit. Bontjas, tas, zonnebril is standaard onderdeel van haar outfit. Evenals onberispelijk grijs haar en een zeer autoritaire uitstraling. Miranda Priestly wordt hier door Meryl Streep vertolkt en is gelijk symbolisch neergezet.

Het gedrag wat normaal door een man als leidinggevende wordt getolereerd – en eigenlijk als vanzelfsprekend wordt gezien – wordt als vrouw flink de maat genomen en gelijk in de bitchy hoek geplaatst. Emotieloos, kil, verantwoordelijkheidsbesef, perfectie eisend; alles komt hier aan de orde. En dat staat dus los van leeftijd, grijs haar en lijntjes in het gezicht. De emancipatiegolf in het extreme zou je het bijna kunnen noemen. Zeker omdat ook een ervaren actrice voor deze rol werd gecast.

De actrice Meryl Streep gaf in een interview aan dat ze weigert om Botox of andere definitieve middelen te gebruiken om jong te blijven. Hierdoor zou haar werk niet meer te zien zijn; als acteur moet je het toch van je gezichtsuitdrukking hebben. Bepaalde trekken onderstrepen het karakter van een rol. In tegenstelling tot Nicole Kidman; de Australische actrice die het nodige heeft laten veranderen in haar gezicht. Wat in het begin fris en breekbaar was is nu als van porselein en zonder zichtbare emotie. Jammer vind ik dat; juist de combinatie van glans, structuur en lijnen geven diepte en een karakter in het gezicht en versterken een uitstraling.

De aankleding van de film is ook goed doorgevoerd. De jonge actrices zien er leuk en hip uit met designerkleren met leuke laarzen en stylinggrapjes. Miranda ziet er echter uit als een dame. Mooie mantels – al dan niet met bont – grote tas, zonnebril, zijden blouses, kokerrokken, schoenen met naaldhakken en fabelachtige avondkleding. ‘Het zijn de sterke schouders die de weelde kunnen dragen’ zei de couturier Ronald Kolk een aantal jaar geleden in een interview. En natuurlijk dat kapsel wat er gewoon bij hoort in die prachtige kleur grijs.

Veel vrouwen – en ook sommige mannen – zijn er bang voor. Oud worden willen we wel, maar oud zijn niet. Grijs haar is toch een teken van ouder worden. Positiever is het een uitdrukking van rijp zijn, jezelf serieus nemen. Ook in kleding is dat te merken. Een vriendin van me zei jaren geleden al: ‘er komt gewoon een tijd wanneer dat goedkope spul je niet meer staat. Het wordt dan tijd om wat meer aan de verpakking te doen, dus ik ben mooiere kleren gaan kopen waar ik langer mee doe’. Niet de eendagsvliegen maar kwaliteitsbewust je eigen stijl vinden.

In het boek “een kwestie van lef” van de NRC-columniste Joyce Roodnat wordt op een heldere manier stilgestaan bij het ouder worden. Het gaat niet alleen over het uiterlijk wat verandert maar ook in het gedrag worden waardevolle tips gegeven om gewoon leuk oud te worden. Vooral de citaten van ervaringsdeskundigen zijn met een glimlach te lezen. Mooi zijn heeft meer gezichten en dat is niet alleen maar jong, strak en lekker maar ook rijk door ervaringen, interessant en smaakvol. Al deze aspecten maken een persoon boeiend om naar te kijken en te luisteren. In het contact met anderen zegt een oogopslag en een stem mij meer dan een lijntje of een grijze haar. En die parelketting is dan een erg leuke aanvulling!

Laat wat van je horen

*