Geen middelmaat meer….

Een uitstekend kopje koffie kunnen ze zeker serveren bij “De Bank” in Capelle aan den IJssel. Een sfeervolle locatie waar ik gisteren andere ondernemers heb ontmoet en nieuwe contacten heb gelegd. Na een paar drukke dagen van productie en ‘alleen in mijn atelier werken’ is het weer fijn om je onder de mensen te begeven.

Het waren leuke gesprekken met diverse mannen en vrouwen. Het fijne was dit keer dat er nog een kritische klerenman aanwezig was, dat schept toch een band. De wisselwerking van critici die het eens waren over het feit dat er het nodige beter kan. Meer kwaliteit in presentatie, onderwijs, kleding, houding en uitstraling.

Op sommige scholen wordt ook al geageerd tegen de zogenoemde ‘zesjescultuur’, daarom wordt talent gestimuleerd om zodoende het beste in de persoon naar boven te halen. Voor vervolgonderwijs wordt in sommige studies een minimum cijfer gevraagd om ingeloot te worden. Ook binnen bedrijven zijn diverse groeifuncties te bekleden waarvan het resultaat afhankelijk is van wat de werknemer wil en er zelf qua tijd en capaciteit in stopt. Al hoorde ik onlangs een interview op radio met een recruiter die kleedgedrag van toppers in het bedrijfsleven wel een verbeterpunt vindt. Kansen genoeg dus, maar hoe zit dat dan met de presentatie?

Vorig jaar had ik het genoegen om met een vriendin een dag te shoppen en vooral veel modeketens te bezoeken, ze is duidelijk een liefhebber. Ze had een goede broek nodig en misschien ook nog wel iets leuks erop. Het gemiddelde wat er gedurende een dagje winkelen wordt gelopen hebben we weer ruimschoots gehaald. Ook zijn er goede gesprekken gevoerd… maar geslaagd is ze niet. Mijn kritische blik heeft haar toch weerhouden om de ‘oud-gemaakte broek’ te kopen waar de rafels al aanhingen. En zo waren er meer redenen waardoor ik zelf ook niet hebberig werd van het aanbod. Zij vond die slonzigheid wel lekker makkelijk.

Onlangs vertelde een zakenrelatie van me over een begrafenis in de hogere kringen die hij had bijgewoond. Hij signaleerde dat de heren doorgaans goed in het pak zaten – al was maatwerk voor sommigen niet onoverbodig te noemen.  Een wollen kostuum in een donkere kleur kan stijlvol zijn. Over het kleedgedrag van de vrouwen tijdens deze gelegenheid was zijn commentaar niet mals. De oudere dames waren wel goed in het mantelpak gestoken. Maar er was veel zwarte kleding waar de synthetische materialen je tegemoet glanzen. Ongevoerde jurkjes die niet mooi vallen – zeker na een kerkdienst van een uur. De onverzorgdheid en armoede qua uitstraling dwong geen respect af.

In het gesprek gisteren met die heerlijke koffie vertelde één van de vrouwen dat ze er liever niet te mooi uit wil zien. Het zou kunnen afstoten en dan is het beter om toch ‘gewoon’ te blijven. Zeker bij vrouwen onderling wordt blijkbaar ook de maat gemeten; je mocht eens boven het maaiveld uitsteken. Eerlijk gezegd was ik wel verbaasd over de strekking van haar pleidooi. Middelmatigheid als keuze om het nodige voor elkaar te krijgen terwijl deze tijd vraagt om visie, kwaliteit en excelleren. Kennis en professionaliteit mogen er toch ook mooi uit zien? Of heb ik het mis en houden we het bij een excellent kopje koffie?

Reacties

  1. Je ziet het goed, Chris. We willen geen genoegen meer nemen met middelmatigheid. Als ondernemer moeten we meer bieden en als consument gaan we steeds meer verlangen. Zolang jij mooi maatwerk levert gaan steeds meer mensen ook daar naar verlangen. Goed bezig!

    Heldere groet,

    Diana

    @brillenmeisje

Laat wat van je horen

*