Hoe strak en kort mag het zijn?

Wanneer het is begonnen? Ik weet t niet meer precies. Moest ik het jaren geleden opeens normaal vinden dat een string boven een lage heupbroek uitstak? En dan net wanneer je zelf ergens zat en dit op ooghoogte voorbij kwam? Misschien was het die afzakkende jeans bij mannen; al dan niet door de bouwvakker gedragen; dat kon natuurlijk ook. Of was het toch dat moment dat ik even wilde genieten van een hapje eten in dat favoriete restaurantje. Opeens in het blikveld een blote rug door een kort truitje en muffintops opzij boven de tailleband van de lage jeans. En die inktvlek…. Oh nee, het was een tribal tattoo. Je eetlust zou spontaan verdwijnen.

Er werd een aantal jaren geleden gezegd dat er meer seks in een kledingstuk moest zitten; dat waren de woorden van een Nederlandse Couturier. In navolging op de beroemde ontwerper Tom Ford, die het ingedutte huis Gucci met geraffineerde kleding en sexyness in de jaren 90 van de vorige eeuw opnieuw op de kaart zette. Wellicht was het de vraag van een goed gedecolleteerde dame die ik bij de kapper ontmoette die me triggerde: “Is jouw ontwerpstijl Sexy?” Ze was rijkelijk voorzien van plakwimpers, hair-extensions, supernagels. Gekleed in een superstrak tricotshirtje wat riant inkijk bood maar zonder doorkijk haar lingerie en de weelde van haar taillerondingen prijsgaf. Net als de onrust op haar dijen en billen die dwars door de dunne katoen van haar strakke broek zichtbaar werd. Ongemakkelijk liep ze op schoenen met plateauzool en torenhoge hakken.

Ben ik een beetje ouderwets? Misschien wel, ik weet het niet zeker. Of heb ik al oog voor een nieuwe trend? Zoals er voor de zomervakantie een flinke discussie ontstond over het al dan niet dragen van zeer korte broekjes en rokjes en andere diep uitgesneden kleding door schoolgaande meisjes. De docenten mochten zich eens ongemakkelijk voelen – die werden er notabene op aangekeken. De mode kan mogelijk iets voorschrijven of aanbieden en zelfs een lingerieontwerpster sprak tijdens een discussieprogramma haar fiat er over uit. In het kader van vrije ontwikkeling van jonge mensen moest dit vooral kunnen. Is het ook zinvol om tijdens deze opvoeding en ontwikkeling om mensen er bewust van te laten worden dat er ook rekening dient te worden gehouden met anderen? Het lijkt mij een basisprincipe om in de maatschappij te functioneren, zeker als je later je persoonlijkheid en activiteiten bij een werkgever/opdrachtgever mag bewijzen. Maar goed, ik kan het mis hebben…..

Dat het couturejasje kek moet aansluiten hoor ik vaak, maar betekent dat ook dat de draagster beklemd moet zitten? Een mooi voorbeeld tijdens een verjaardag waarin ik een prachtig exemplaar voorbij zag komen, duidelijk afgepast en aangekocht om uitsluitend tijdens ‘sta’-momenten te dragen en niet rekening te hoeven houden met de mogelijkheid om eventueel het glas te heffen. Ik denk dat de dame in kwestie na de zit van die middag de striemen in de rug had staan en de afdruk van haar beha was aan de achterzijde door het jasje heen al zichtbaar. Is ondergoed onderdeel van zichtbaarheid of mag het er toch onder blijven; iets wat van oorsprong de functie was. Het kan ook zijn dat het me onlangs nog extra opviel bij de etiquettedeskundige wier uiterlijke presentatie niet congruent was met haar boodschap. Het jasje zat zo strak dat het ten koste ging van haar geloofwaardigheid. De kokerrok viel niet als een koker; voorafgaand en na haar presentatie was ze volop bezig dit exemplaar toch weer naar beneden te trekken – die handbreedte onder het kruis was toch wel erg kort in een gezelschap met louter mannen. Of was het toch het feit dat haar buik, billen en dijen in het rokje een onderdeel had kunnen zijn van haar presentatie? Etiquette omvat ook gedragsvormen om je gast op het gemak te stellen. Ik weet echter niet of dat op dat moment lukte…..

Goed sexy, is dat nou geraffineerd of toch meer ‘in your face’ en vooral het tonen van veel huid? Het kan zijn dat het smaak gebonden is of dat het samenhangt met de leeftijd van de draagster en de tijdgeest waarin we leven. Misschien is het ook de suggestie van het perfecte lichaam wat – al dan niet – beschikbaar is; bepaalde dingen te raden over te laten in plaats van alles al te tonen. In deze tijden zie ik op bepaalde vlakken weer een conservatieve houding ontstaan qua kleedgedrag. Af en toe oordelende blikken en het credo “ze moeten me maar nemen zoals ik ben” kan niet altijd meer. Hoewel bekend is dat ik van de herenliefde ben, toch voelde ik me onlangs erg ongemakkelijk in een gesprek met een dame wier truitje wel heel erg diep was uitgesneden. Onwillekeurig bleef ze maar bezig om het truitje zo te fatsoeneren dat lovehandles niet zichtbaar werden. Ook het afzakkende bandje van haar lingerie werd regelmatig herschikt. Was het ook haar ongemakkelijke gevoel van mijn blik op haar schoonheid waardoor ze zo in beweging bleef met haar kleding of was het een miskoop? In ieder geval leidde het erg af van het leuke gesprek en bleef ik deze details onthouden. Haar verhaal weet ik echter niet meer….

Nog één voorbeeld voordat ik dit verhaal ga afronden gaat over de meest favoriete broek van veel vrouwen: de skinny jeans. Een geweldige broek voor elke vrouw met eindeloze benen en een goed figuur. Al zie ik een dergelijke broek ook veel bij de rijkere bedeelde vrouwen die het comfort voorop stellen boven een mooi geklede vorm en een charmant silhouet.  Vaak trekken deze broeken op het been, taille en vooral  in het kruis. In een eerdere alinea beschreef ik het loeistrakke couture jasje; deze dame combineerde dat met een dergelijke broek die op een hoopvol moment was aangeschaft en had deze duidelijk te hoog in haar taille opgehesen. Hoewel deze broek voor haar prachtige benen wonderen verrichtte gaf deze op ook andere vlakken wel erg veel prijs. Meer dan goed voor haar was.

Met het beginnen van een nieuw modeseizoen wordt in diverse bladen stilgestaan bij de nieuwe tijdgeest en wat er nu nog bij past. Er wordt gesproken over ‘onttutten’, nieuwe soberheid, moe zijn van het silhouet waarin vooral beschikbaarheid wordt weergegeven. Een beroemde moderedactrice heeft het over dat door bepaalde nieuwe vormen, bedektheid en raffinement een decennium van ordinaire chic wordt afgesloten.  Ze refereerde nog eens extra aan het feit dat de plateauzolen in de 16e eeuw werden ingezet door Veneziaanse prostituees om zichzelf qua zichtbaarheid boven de menigte te verheffen. Vandaar de weigering van een heel goede vriendin van mij om deze schoenen te dragen, die had ook een dergelijke associatie. Blijkbaar had ik toch al een vooruitziende blik zonder het zelf te weten. Het is al fijn dat een dergelijk artikel is geschreven, al kan het nog wel even duren voordat dit door de confectie-industrie en het publiek wordt opgepakt. Hoewel ik erg kan genieten van vrouwelijk schoon en de charmes die tentoongespreid worden denk ik dat we hier een beetje in zijn doorgeslagen nu ik veel ‘minder charmants’ voorbij zie komen. Persoonlijk kan ik daarom niet wachten tot deze nieuwe trend nog meer zichtbaar is. Het lijkt me namelijk leuk om meer gesprekken zonder afleiding te hebben. Maar voorlopig wordt alles nog getoond en blijven we genieten.

 

Laat wat van je horen

*