Classy klassiek

“Hè nee….. doe maar niet, dat is veel te klassiek voor mij.” Zo’n opmerking die uit de grond van haar hart komt. Ik ben met een vriendin op pad, even de stad in. Uitgebreid bijpraten, nieuwe winterkleren bekijken en een beetje grazen door de rekken van een paar leuke winkels. Misschien wat passen, misschien iets aanschaffen. Voor mezelf kijken naar een nieuw overhemd, en wellicht voor haar ook een leuke aanvulling voor haar garderobe.

Zelf merk ik het ook. Een effen donkerblauw of antraciet pak is voor zakenmannen met een klassieke smaak bijna een uniform. Een lichtblauw overhemd en een stropdas met lichtblauw en/of rood erin als accent. Sommige mannen kan je erin uittekenen, het is altijd goed voor bepaalde heren waar het echt bij past. Maar voor mij werkt het niet. Mijn persoonlijke voorkeur ligt bij een materiaal waar iets mee aan de hand is, verfijnde structuren, een streep of een ruit, kleuraccenten. Het weerspiegelt naast mijn bereidheid tot aanpassen vooral mijn creativiteit en een vrijere denkwijze. Daarnaast ben ik een liefhebber van bijzondere materialen, een erfenis vanuit mijn textielopleiding van jaren geleden. Een eenvoudig effen ‘plat’ materiaal is mooi bij anderen…..

Bij vrouwenkleding zie ik de laatste decennia een verschuiving in de omschrijving van kleedstijlen. Waar eerder werd gesproken over elegant, charmant en klassiek zie ik nu een verschuiving naar pittig, stoer en sexy als kleedstijl. “Nee, klassiek! Dat is iets voor mijn moeder…..” Met een dergelijke zin wordt gelijk een pijnpunt zichtbaar. De associaties met die keurigheid, het huis perfect aan kant, de grassprietjes in de tuin die dezelfde richting opliggen. We zijn een product van onze ouders maar willen er toch niet op lijken – maar wat al meer verweven zit dan we denken. De woorden elegantie en charme weerspiegelen een vrouwbeeld en wisselwerking in gedrag die heel anders is dan pittig, stoer en sexy. Het zegt in ieder geval wel iets over de ontwikkeling die de laatste 50 jaren heeft plaatsgevonden.

lisa-fonssagrives-wearing-a-bicorne-skimmer-by-lilly-dachc3a8-photo-by-irving-penn-vogue-feb-15-1950En toch, soms kijk ik er met weemoed naar terug. Zeker wanneer ik oude modebladen uit de jaren 50, 60 en 70 van de vorige eeuw onder ogen krijg. Mooie plaatjes, verfijnd, elegant, goed geklede vrouwen, tas, hoed en handschoenen. Mooi aangeklede heren in pak met das en glimmend gepoetste schoenen. Al was het tijdsdenken toen veel conservatiever, toch waren omgangsvormen en de verfijning om charme als instrument in te zetten meer aan de orde. De huidige Koningin Màxima zet dit beeld vertaald naar nu weer mooi neer en is een inspiratiebron voor veel vrouwen. Verfijning in kleding, de charme door gedrag en haar glimlach die deuren opent, ideaal om een dergelijke ambassadrice in ons handelsland te hebben. Waar veel Nederlanders bekend staan om hun botheid en zeggen waar het op staat is deze verfijning en diplomatie een mooie tegenreactie.

In het gesprek met die vriendin vroeg ik of zij ook klassieke kleding in haar kast heeft. In eerste instantie reageerde ze ontkennend. “Het is mijn smaak niet”. Tot ik begon over een boekje over de Parisienne. Hierin is een opsomming en bloemlezing van de klassiekers waar je jaren mee wilt doen. De goede broek, het jasje, de trenchcoat, de jeans, de zwarte laarzen, de kokerrok en hoe je deze kledingstukken elk jaar weer actueler maakt.  “Ja, als je het zo bekijkt….” Dat zijn de echte tijdloze items die je kledingkast interessant maken. Net als die ene fijne jurk waarmee je blindelings voor de dag kan komen, het suède jasje, een mooie blouse.  Iedereen heeft van die items in de kast waarvan je met weemoed afscheid neemt wanneer deze ‘op’ zijn. Het liefst wil je hetzelfde opnieuw aanschaffen, maar ja, dat is een aantal jaren later niet meer te vinden.

We besluiten die middag genieten van gesprekken en kleren in een warenhuis en kijken even rond op de afdeling damesmode in het hogere segment. Voor mij een mogelijkheid om dat onbeschaamd te doen, als man alleen word je er toch op aangekeken. Opeens houdt ze een jasje omhoog. “Kijk eens hoe classy dit is….” Mooi materiaal, verfijning in detail, een kleur die past in deze tijd zonder typisch van dit seizoen te zijn. Ze past het aan, haar lijf krijgt er een complimentje van. Glunderend staat ze voor de spiegel.  “Zullen we even gaan koffie drinken? Hier ga ik over nadenken….” Het bleef nog wel even gezellig, voorlopig waren we nog niet uitgepraat.

 

foto: Irving Penn

Laat wat van je horen

*