Vakmanschap op televisie

Vorig jaar oktober werd ik door een klant gewezen op het BBC-programma The Great British Sewing Bee. Het is een wedstrijd waarin goede amateurs die kleding maken aan de hand van wekelijkse opdrachten gedurende een seizoen kunnen strijden om die titel. Zelf had ik wel van het programma gehoord maar het nog niet gezien. Bij het kijken was ik aangenaam verrast door de passie en respect waarmee de mensen de nodige tips kregen. Er werd uitgebreid stilgestaan bij de aspecten die met het vakmanschap te maken hebben. De jury bestaat uit één van de betere kleermakers uit Savile Row en een topcoupeuse, stuk voor stuk mensen met kijk op het vak.

Kort daarna begon het te gonzen in kleermakersland. Na de successen van Heel Holland Bakt en de Beste Bloemist wil de commerciële omroep ook dit vak extra onder de aandacht brengen. Op zich lijkt me dat een prima promotie. Een Nederlandse versie van The Sewing Bee. Goed voor de zichtbaarheid van het vak, misschien dat hierdoor naaicursussen meer zijn volgeboekt. Mensen over de streep halen om bewust voor vakmanschap te kiezen, een traject wat een fors aantal jaren duurt voordat men op een mooi niveau werk aflevert. Ik hoor over contacten die worden gelegd in mijn netwerk, gesprekken die worden gevoerd. Een promo wordt uitgezonden om kandidaten te trekken.

Zelf denk ik na over eerdere programma’s over styling en mode. Wanneer Trinny and Suzannah iets gaan betekenen in Nederland, is dat helaas met kwalitatief minder goede kleding en een zeer beperkte keuze waardoor goede adviezen geven best lastig is. Zo wordt een van oorsprong goed concept hier toch weer afgebroken. Hetzelfde geldt voor Project Runway, ook hier is dat beduidend anders dan het Amerikaanse origineel. Waarin mensen bekend worden door hun karakter in plaats van hun kwaliteiten, stofkeuzes helaas beperkt zijn – waarom hebben we hier geen Moods? – en er in ontwerperskringen niet positief wordt gesproken over dit programma. Al levert het bewust zoekmaken van andermans patronen door een kandidaat en het gevecht tussen dramaqueens onderling waarschijnlijk wel vermakelijke televisie op. Je zal maar zo bekend worden, het blijft je toch achtervolgen.

Het voordeel van de twijfel gunnend ben ik toch maar gaan kijken. Een goede woordspeling om als titel te kiezen voor ‘Door het oog van de naald’. Een mooie industriële ruimte, stoffen en fournituren die gesponsord worden. Nederlands’ bekendste stylist, een topcoupeuse als jurylid en een frisse presentatrice. Er is duidelijk moeite voor gedaan om een en ander na te bootsen. Bij het zien van de kandidaten die als ‘naaisetje’ in eerste instantie worden gepresenteerd merk ik dat de kneuterigheid toch toeslaat. Om deze in een bij elkaar passende outfit te presenteren in goedkope stoffen in harde kleuren vind ik geen afbreuk doen aan de kwaliteit van sommige personen. Ook begrijp ik dat KNIP-mode mee zal liften op de roem van dit programma, maar dan mogen de beschikbare patronen ook wel wat beter zijn. Al jaren is bekend bij coupeuses in Nederland dat andere bladen een mooiere coupeverwerking hebben en een betere pasvorm. Mag ik ook zeggen dat ik het jammer vind dat er met slechts één groothandel in de goedkoopste stoffen is gewerkt? Er zijn ook leveranciers die fraaie stoffen leveren waardoor sommige effecten nog mooier zullen zijn wanneer het gemaakt is.

Het is wel duidelijk dat er in de casting van de kandidaten is gekozen voor een hoger amusementsgehalte. De opmerkingen van sommige mensen, de strijd onderling is blijkbaar belangrijker dan het laten zien wat er gaande is achter de naaimachine. Er ontstaan mooie stukken, sommigen ook wat minder. De passie spat er vanaf. Ook de reacties op de sociale media zijn duidelijk positief. Behalve wanneer er een grootse vrouw gekleed moet worden en diverse kandidaten openlijk kritiek uiten. Jammer, wanneer je in het werkveld actief bent bestaan de klanten echt niet alleen uit de maatjes 38 en zijn ze 24 jaar jong en dien je toch met kleuren te werken waar je waarschijnlijk zelf niet van houdt. Blijkbaar mag er nog een besef doordringen dat het kleden van klanten ook betekent dat er omgegaan moet worden met hun kwetsbaarheid. Een factor die in de praktijk zeker niet onderschat moet worden.

Hoe dan ook, ik ben gematigd positief en blijf voorlopig kijken. Ik ben erg benieuwd naar het niveau van de volgende stukken die een hogere moeilijkheidsgraad zullen hebben. De effecten op interesse in naaicursussen is al merkbaar in mijn netwerk. En dat is een mooi begin. Al vraag ik me wel af wat er gebeurd zou zijn als omroep Max dit concept had opgepakt. Die wisten met verfijning en humor het thuisbakken ook weer op de kaart te zetten met respect voor het originele concept. Dat had ik ook graag gezien in dit programma.

 

 

Reacties

  1. Beste Chris,

    Wat enorm goed verwoord. Ikzelf ben ook een echter British Sewing Bee aanhanger en vind het niveau in NL niet zo heel hoog. Maar let wel het is RTL4 waar het hier om gaat.

    Groet, Magda

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.