de dag van de rok

Ik weet niet exact wanneer ik het dit jaar weer opnieuw hoorde, het gonsde op de sociale media, de weerberichten. Het is vandaag weer rokjesdag. De eerste dag waarop vrouwen opeens massaal zin hebben om een korter rokje te dragen, gezien het weerbeeld ook nog eens zonder panty’s. Door een column van Martin Bril werd dit fenomeen in 1996 nog eens extra bekend. Hoewel het vroeger zomaar spontaan op kwam zetten wordt er nu meer stil bij gestaan en een verwachtingspatroon gecreëerd. Is rokjesdag te plannen?

Het is grappig om te lezen hoe er tegenwoordig op wordt gereageerd. De sociale media staan er bol van, foto’s zijn meninskirtsbewerkt met weermannen in rok, mannen in kilt komen voorbij – deze foto’s veelal door vrouwen gepost – en hele discussies komen los. Dat een kerel dat bedacht zou hebben, dat deugt per definitie al niet – niet wetende dat het ook een eigen keuze is om voor een leuke rok te kiezen. Vrouwen die de kont tegen de krib duwen en juist daarom de broek aanhouden en het hebben over ‘broekjesdag’ voor mannen. Misschien terecht om voor die broek te kiezen, het vergt nog wel wat voorbereiding om blootbeens naar buiten te gaan; ook dat wil je een beetje leuk en verzorgd doen.

Vorige week heb ik op een rustig moment kunnen genieten van het gezang van een paar vogels in de tuin. Het mannetje wat het vrouwtje het hof maakt, laat zien hoe mooi en verzorgd het nestje al is waar de eieren in kunnen worden gelegd. De verenkleden die nog mooier gerangschikt liggen, alle charmes worden tentoongespreid om de juiste partner te lokken. Een fenomeen wat elk voorjaar opnieuw begint met de bekende spelregels.

Een goede vriend van mij is in de war geraakt door zijn zoektocht naar een nieuwe vriendin. Al weer een paar jaar single heeft hij zich opnieuw op de datingmarkt begeven. Vrouwen zijn steviger geworden in gedrag, in doen en laten. Het hof maken zoals eerder werkt niet meer. De regels zijn veranderd. Is het de emancipatie van een gedeelte van de huidige generatie vrouwen, heeft het te maken met het fenomeen Metroman? Hoe zit het met de machocultuur in bepaalde kringen? Het zijn zomaar wat vragen en indrukken. Ondanks de zelfredzaamheid van vrouwen is het openhouden van de deur nog steeds erg gewenst. Ook typisch mannelijke zaken in doen en laten worden van hem verwacht. Net als het feit dat hij toch wel gevoelig moet zijn op het juiste moment. Al met al is het best ingewikkeld.

Een heikel punt is ook de bewustwording van zijn uiterlijk. Waar hij eerder nog best tevreden was met bepaalde kledingstukken die hij al jaren droeg ziet hij nu dat het anders moet. Vervelende opmerkingen over zijn uiterlijk door zijn ex hebben hem  doen inzien dat saai, onverzorgd en makkelijk niet altijd kunnen. Dit heeft al een effect in zijn aanschaf qua kleding en het besef dat die fleecetrui en die vale spijkerbroek niet echt opwindend zijn om elkaar wakker te houden. Hij ziet er zeker anders uit dan een paar jaar geleden, hip, stoer en aantrekkelijk.

De spelregels van het hof maken zijn instinctief ontstaan, dat is duidelijk te zien in de dierenwereld. Mensen denken daar anders over, het is misschien wat meer cultuurbepaald en ook nog eens afhankelijk van diverse maatschappelijke ontwikkelingen. Maar in weze gaat het om dezelfde energie van elkaar leuk vinden. Sommige mensen kiezen heel bewust voor iets moois om de aantrekkingskracht te creëren in werk of andere ontmoetingen. Anderen gaan juist er tegen in wanneer het wordt verwacht. Dresscodes worden genegeerd maar diep van binnen zit die spanning en onzekerheid er toch nog steeds. Tot opeens die ene wordt gespot die écht leuk is, dan wordt de charme dubbel en dwars ingezet. Zoals de vogels buiten fluiten, doen de mensen dat ook. Of het nu gaat om een paar mooie benen onder een rokje of een indrukwekkende torso in een T-shirt. Blijkbaar is er niets veranderd.

 

Laat wat van je horen

*