Boven het maaiveld……

Wat als Trijntje Oosterhuis toch gewoon haar kont tegen de krib had gegooid? De commentaren van al die experts links had laten liggen en die geweldige bühnejurk wel had aangetrokken. Ze zou zeker de sterren van de hemel hebben gezongen. En wellicht wel gewonnen. Toegegeven, ik zou willen dat ik zo’n scherpe jurk voor haar had bedacht.

En als die minister nu eens niet voor dat veilige zwarte jurkje was gegaan maar voor een mooi diep bronzen exemplaar met mooie ingeweven motieven? Net zo slankmakend maar net even interessanter. Zeker op televisie, waarin dat tweedimensionale zwarte gat juist de nadruk legt op de contouren in plaats van de diepte die een bijzonder materiaal met zich mee brengt.

Wat als die sollicitante voor haar eerste gesprek nu eens gekozen had voor een kleurrijke jurk onder haar blauwe jasje? Zou het  zichtbaarheid en een ‘beter onthouden’-effect hebben opgeleverd in plaats van het neutrale muizige grijze mannelijke mantelpak waar ze voor gekozen had? Een gesprek in ronde twee zou een mogelijkheid zijn. Het in haar kracht staan zou misschien meer vruchten hebben afgeworpen in plaats van het voldoen aan de norm.

Of die architect, die zijn vormgeverstaal tijdens zijn presentatie eens niet zal uiten in een zwart pak met koltrui. Omdat hij zin had in een verfijnd jasje in die heldere lichtblauwe kleur, die zijn lichte huid en blauwe ogen versterken. Dat jasje waarin hij er volgens zijn vriendin 10 jaar jonger uitziet. Hierdoor zou zijn stralende en frisse verschijning zowaar die potentiële opdrachtgever over de streep kunnen trekken.

Zomaar wat voorbeelden waarin presentatie anders is dan gebruikelijk. Meer dan positief opvallend, mag dat? Zelf ben ik er een voorstander van, maar af en toe heb ik toch mijn twijfels. Want ik heb vorige week nogal wat commentaar voorbij zien komen over die jurk van Trijntje in de media. De gewone mens in joggingbroek of skinny jeans en de expert in designkleding, we vonden er allemaal wel wat van. En naderhand vlogen de spotprenten op de sociale media om de oren. Is hard grappig zijn de manier om terug te slaan? Ik weet het niet maar het valt me wel op. De rand opzoeken in zakelijke kleding, jezelf professioneel te presenteren en een weerspiegeling geven van je kwaliteiten, ook qua zichtbaarheid. Het was voer voor een bijzondere discussie. Hard roepen om kleur in het zakenleven is een optie. Grijs hoeft niet per se saai en mannelijk te zijn, maar ook kan in een ander materiaal en een bijzondere dramatische snit heel eigenzinnig en vrouwelijk zijn. Zeker wanneer er bepaalde ongeschreven kleurcodes gelden.

De laatste tijd hoor ik mezelf steeds vaker tot mijn verbijstering het woord ‘vroeger’ zeggen. Wat ik me nog kan herinneren is dat er eerder een hard oordeel was over hoe mensen eruit zagen of gedroegen wanneer het anders was dan de norm. Toen het nog duidelijk was, de mode en het milieu waar je vandaan kwam. Je paste erin, deed er aan mee omdat het zo hoorde. Bij mij lukte dat niet, er was altijd wel wat te vinden waardoor het niet werkte. Hoe graag ik dat ook wilde, het lukte niet. En eerlijk gezegd had ik diepe bewondering voor diegenen bij wie dat ook niet lukte. De eigenzinnige figuren in het dorp die zelf hun keuze maakten. Als ik nou toen ook de kont tegen de krib gegooid had…. gekletst werd er toch wel.

Ik weet niet of ik de enige ben die het signaleert. Een visie die groter is, een talent welke prima is ontwikkeld, een belangrijke boodschap wat verteld moet worden. Eigenzinnigheid en durf, steeds meer mensen passen niet in het keurslijf en leggen zelf een pad. Voorlopers die opvallen door een belangrijk verhaal of die er bijzonder uitzien. Degene waarvan je eerder merkte dat ze niet in de standaard passen bloeien op omdat ze zijn wie ze zijn. En vooral goed weten te balanceren tussen aanpassen ten behoeve van het publiek om dingen voor elkaar te krijgen en zichzelf laten zien. Wie zijn wij om hun hoofden af te hakken omdat ze regelmatig boven het maaiveld uitsteken?

 

 

Reacties

  1. Ach Chris, de NL-ers zijn goed in het oordelen over anderen. En zeker nog over het veroordelen. Het is gewoon het allerbeste om jezelf te zijn en te blijven. Gehakt wordt er toch altijd wel. Mensen die maaien zijn meestal de mensen die niet of nagenoeg niets bereikt of gepresteerd hebben. Een blikveld van 1 meter voor zich en om zich heen is voor hen al genoeg. Ik geniet van je blog en jij kijkt gelukkig verder dan je neus lang is.
    We moeten allemaal eens wat ruimdenkender en minder oordelender zijn, misschien wordt het dan ook nog wel eens wat.

Laat wat van je horen

*