keurige knieën

Wanneer viel het me voor het eerst op? Heeft het te maken met foto’s van de catwalk van modeshows? Waar op dunne modellen de kleren volgens ontwerpers het beste uitkomen? Een pose waar benen een soort van ongelukkig gekruist zijn wat de nadruk er nog meer op legt. Dat opeens bottige knieën zichtbaar zijn onder een rokje wat wel erg kort van stof is? Zo’n knieschijf welke het beeld verstoort? Ik weet het niet precies.

Gisteren zag ik juist het tegenovergestelde. Een nieuwslezeres bij het dagelijkse 8-uur journaal die voluit in beeld kwam. Een roklengte precies onder de knie welke juist de knieschijf had bedekt. Bijna op het truttige af met een blouse met ronde hals en een keurig kort mouwtje; ik moest opeens aan een secretaresse denken. Het had wel wat. De hoge hakken eronder die een welving op de kuit en spanning op het scheenbeen veroorzaakten. Het onderste gedeelte van een paar – in de verbeelding – geweldige benen zien, wat een briljante suggestieve werking.

Ik denk terug aan een paar jaar geleden tijdens een zakelijke netwerkbijeenkomst buiten, het was fantastisch weer. Een kort rokje kwam voorbij, gebruinde benen eronder die erg vaak de zonnebank hadden gezien. Stiekem ben ik jaloers op zoveel pigment, zo mooi verschiet ik zelf niet van kleur in de zon. En toch had het de sporen nagelaten. Meer lijnen in het gezicht die een verhaal vertellen betekent in haar geval ook dat de huid op haar knieën niet zo mooi strak is gebleven. Was het zakelijk gezien zinvoller geweest om met goede kousen een waas over de benen te leggen bij een dergelijke roklengte?

Coco Chanel hield er niet van. Knieën waren – toen zij de scepter zwaaide in haar modehuis – altijd bedekt met een rok die lang genoeg was. Als creatief directeur heeft Karl Lagerfeld in haar geest het nodige geëxperimenteerd naar gelang de modetrends dat toelieten, ook met roklengtes. Volgens collega Yves Saint Laurent zou Madame Chanel zich omdraaien in haar graf bij het zien van zoveel been, maar in de tijdgeest paste het wel. Ach, het zal de kif onderling van de heren ontwerpers wel zijn. Tijden veranderen, trends veranderen, roklengtes veranderen mee. Karls creatieve geest heeft het huis Chanel zeker geen windeieren gelegd.

Een ander praktisch voorbeeld. Onlangs zat ik in de trein, onderweg naar Amsterdam om daar een dag les te geven. Een paar stations verder waar ik mijn reis ben begonnen stapt een jonge vrouw in en gaat tegenover me zitten.  Ik merk dat ze zich ongemakkelijk voelt. Een jas die erg strak zit waaraan ze zit te plukken en te trekken. Haar korte rokje wat duidelijk op ‘staan voor de spiegel’ was gekocht. Misschien nog steeds de maat van een paar jaar geleden; deze kroop wel erg omhoog. Zou ze op de fiets naar het station bewonderende blikken hebben gehad van mannen die haar ondergoed zagen? Het zou zomaar kunnen. Tussen ‘goed staan’ en ‘lekker zitten’ zit wel een paar centimeter verschil, zowel in lengte als in omvang.

Mijn kledingbewustzijn kwam tot ontwikkeling in de jaren 80. Een tijd van crisis en creativiteit, waarin ruimte was voor het experiment. Iets wat ik in een andere vorm nu ook weer zie. De rokken waren niet alleen kort, het was ook de tijd van oversized kleding en lange rokken. Er was een enorme variatie mogelijk, maar ik weet nog dat de enkellange rokken erg trendy waren, al dan niet geplooid. Qua lengte bijna kuis, maar slim genoeg eindigend op een smal gedeelte van de kuit, waardoor het een goed slankmakend effect had. Of het nu exact onder de knie is of een stuk boven de enkels, dat maakt voor dit effect niet uit. Het zou nu ouderwets zijn, maar het heeft nog steeds raffinement.

Vorige week trof ik een vriendin, een stralende zakelijke verschijning in een pittig kort jurkje. Mooie eindeloze benen die nog eens extra werden benadrukt door een waas van een aantal denier in grafiet die haar benen optisch slanker maakten. Vooral omdat ze gekozen had voor een roklengte die ruim boven de knie eindigde. Al nadert ze een kritische leeftijd waarin niet alles meer even charmant zal worden, toch had ze het mooi gedaan. “Dit jurkje zal ik zeker niet zonder panty’s dragen” aldus haar opmerking welke getuigde van zelfkennis. En de bovenkant mooi bedekt bleek een uitstekend tegenwicht te zijn om haar zakelijke verhaal kracht bij te zetten.

Betekent dat nu dat ik iedereen ga vertellen om weer langere rokken te dragen omdat ik dat het mooist vind? Nee, zo bedoel ik het niet. Zelfkennis is weten of benen en knieën nog mooi zijn. Bewustzijn van het magische effect van 15 denier helpt ook. En in uiterste hittedagen is een langere rok of soepele broek wel handig. Bedekt in een luchtige koele stof is dan wel heel slim qua comfort en charme. Het maakt dan niet uit of het knokige of klutsige knieën zijn. Als het er mooi uitziet zal dat niet afleiden. De aandacht zal naar het gezicht gaan, het verhaal wat wordt verteld en de oogopslag. Hoeveel we qua indrukken ook opnemen, uiteindelijk ligt daar de basis van contact.

Laat wat van je horen

*