Verzorgd!

Gisteren gebeurde het zomaar. Het moest even snel, de auto in, naar de bouwmarkt. De verf waarmee ik de muren in mijn atelier had geschilderd was voortijdig op. Of het een kwestie van inschatten is, of dat de muren meer verf opnemen, dat laat ik even in het midden. Ook nog wat krap in tijd, allemaal van die factoren die misschien iets kunnen vergoeilijken. Maar dat ik mezelf zie lopen in het weerschijn van de glazen ingang met mijn oude schilderskleren,vol vlekken en een paar gaten. Ik ben notabene diegene wiens korte broek niet de achtertuin uitkomt. Gekscherend zeg ik altijd dat mijn melkflessen licht geven en verkeersongelukken veroorzaken. Opeens loop ik met oude vuile kleren op straat. Nou is dat in een bouwmarkt de normaalste zaak van de wereld. Daar mag het. Maar toch, het staat haaks op mijn normale kleedgedrag.

Oke, ik weet het. Misschien overdrijf ik en is ijdelheid me niet vreemd, ik zie er graag verzorgd uit. Dat durf ik wel toe te geven. Ik heb niet altijd een pak aan. Meestal draag ik gewoon een jeans en een overhemd met mooie schoenen, het is doorgaans schoon en fris. Het is natuurlijk een uitstekende smoes dat mijn vak het met zich meebrengt. Ik zie meestal ogen langs mijn kleren gaan als ik vertel wat ik doe. Er wordt toch op gelet. Dus regelmatig iets moois aan, zeker wanneer ik me wil/moet laten zien. Of gewoon, omdat goed gekleed gaan mezelf ook meer energie geeft, ik kleed me om als ik de deur uit ga. En ‘walk your talk’, het helpt mezelf in mijn werk en energie. Voor mij voelt het fijner.

Opeens denk ik terug aan een ontmoeting, een netwerkbijeenkomst. Ik vertel wat ik doe en krijg gelijk een paar vragen van een man wat ik vind van het kleedgedrag van Nederlanders in het algemeen. Dat sommige vrouwen er niet mooi verzorgd uitzien. Er komt een heel verhaal over slecht passende kleding, het haar makkelijk in een staartje. Ik probeer nog iets te zeggen dat niet iedereen altijd zijn/haar dag heeft. Of dat pasvorm een lastig aspect is omdat dezelfde rondingen bij iedereen verschillend uitpakken. Misschien begrijpt hij het zelf ook niet. Ik zie roos op zijn zwarte glanspak welke zijn fysiek niet mooi omkleedt, tandsteen en één uitstekende neushaar, borstelige wenkbrauwen en gezichtsbeharing welke wat meer contour mag gebruiken. Uiteindelijk heb ik me op de vlakte gehouden. Om in algemene termen mensen over één kam te scheren, het is generaliserend en het gladde ijs is in zicht.

Maar soms kan er ook een beetje in gestuurd worden. Ik weet nog een anekdote in mijn jeugd waarin een jubilaris bij verrassing in het zonnetje gezet zou worden. Dat zou gebeuren tijdens een bijeenkomst met nogal wat vooraanstaande dorpsgenoten. De man in kwestie mocht niets weten en dat geheim wist zijn echtgenote goed te bewaren. Zijn meest gedragen pak moest in die week naar de stomerij. Er werd op hem ingepraat dat hij dringend naar de kapper moest. Tot irritatie aan toe, maar het lukte. En op de dag zelf had hij er niet op gerekend dat hij een ander pak aan moest doen, een nieuwer exemplaar welke voor speciale momenten bedoeld was. Zo kwam het er dus van dat vrouwlief met haar raffinement ervoor zorgde dat manlief er verzorgd uitzag. Iets waar hij naderhand toch wel erg blij mee was.

En toch, een mens kan zich erg vergissen. Zo ken ik het verhaal waar een relatie van mij een dame als klant kreeg. Ze kwam binnen met een versleten jas en oude laarzen en kocht voor een leuk bedrag een paar outfits waarmee ze weer een  paar jaar in haar werk haar kracht kon bijzetten.  Het doet me denken aan de wereldberoemde scene uit Pretty Woman waarin de hoofdrolspeelster op gympen en in short gaat shoppen in Los Angeles en niet behandeld wordt als een klant. Niets is wat het lijkt. Kan ik dan toch die versleten overhemden bewaren? Het schijnt een soort van chic te zijn. Ik ben er nog niet uit.

Reacties

  1. Leuk Chris, dat je ondanks je drukke bouwmarkt- en schilderbezigheden toch nog de tijd kunt nemen en vinden om zo’n goed stuk te schrijven. Hou die versleten shirts nog maar even in de kast, je weet tenslotte nooit…

Laat wat van je horen

*