Het zwarte gat en dansende dessins

Onlangs zat ik op zondagochtend naar een praatprogramma te kijken. Een sympathieke presentator die op een goede manier zijn gasten interviewt. Kritische vragen in een ontspannen sfeer. De bank met lage zit is een slimme manier om de gasten relaxed uit te horen of even het vuur onverwacht aan de schenen te leggen. Zelf gekleed gaand in een staalgrijs pak die de kleuring van zijn ogen versterkt, altijd goed om communicatief sterk over te komen.

Een van zijn gasten was een minister; ze werd aan de tand gevoeld over een gedeelte van haar nieuwe portefeuille. Door haar mediatraining wist ze de nodige gevoeligheden professioneel te omzeilen. Gekleed in een zwarte outfit – het had iets van een T-shirt, die wijde ronde hals – zat ze onderuitgezakt op de bank. Hoe kan het ook anders met zo’n lage zit. Niet handig voor de houding maar zeker ook omdat haar outfit één groot zwart vlak werd, zonder diepte. In plaats van dat de kleding afkleedde, kwam juist de nadruk te liggen op de omvang hiervan, die buitenrand. Het effect van driedimensionaal denken verdwijnt op TV als zwart de kleur is. Dan wordt het een duister gat. Een gegeven wat bekend hoort te zijn bij stylistes voor televisieprogramma’s maar toch zie ik daar wel eens wat misgaan. Ook leuk om te weten als je op de foto komt in het zwarte pak, een zwevend hoofd is het resultaat.

Het zwarte gat, het grote niets. Het is een associatie waarmee rekening gehouden dient te worden als je kiest voor die kleur. Het was vorige week in een korte sketch dat ik geraakt werd door een schimmenspel. Poppen die vanuit het niets bewogen, het was één groot mysterie. De zwarte achtergrond, het onzichtbare aansturen en zorgen voor bewegen was met de juiste stem en boodschap bijna magisch. Het begint met een zwarte achtergrond en de poppen die worden bediend vanaf de bovenkant met dunne nylon draden. Zwarte kleren door de speler, en handschoenen, er mag niets gezien worden hoe het precies werkt. De onzichtbaarheid als kracht, de meest ideale kleur – of eigenlijk niet-kleur werd hiervoor gebruikt. Het zet het netwerken in een zwart jurkje in een intieme wat donkere sfeervolle ruimte gelijk in een ander licht als het gaat om gezien te worden als ondernemer….

Een heel ander voorbeeld is het gebruik van structuren en kleine dessins in een televisieprogramma. De presentator had het goed begrepen om voor een effen stof te kiezen welke enigszins gemêleerd is. De kleur grijs werd wat dieper, onregelmatiger en kreeg daardoor meer leven. En toch zag ik dat het miniruitje in zijn overhemd op het beeld onrust geeft. Het lijkt te dansen, te draaien en geeft continu beweging op het scherm. In plaats van te luisteren naar zijn vragen kan je afgeleid worden door de irritant bewegende beelden.

Als je vanuit de natuurkunde kijkt naar kleur wordt kleuren zien bepaald door de reflectie op een materiaal wat gekleurd is. De uitschieters zijn zwart en wit. Het mooie van wit is dat het alles terugkaatst en zwart alles absorbeert.  Tenminste, als je het hebt over matzwart. Glanzend zwart daarentegen kaatst wel degelijk licht terug, door de fonkeling daarvan ontstaat wel diepte waardoor een vlak meer inhoud krijgt. Een goede reden waarom de meeste zwarte auto’s glanzend zijn  zodat ze iets meer zichtbaar zijn dan matzwart. Ook in kleding is daar goed gebruik van te maken door te kiezen voor glanzende stoffen, satijnglans, borduursels met kralen en pailletten. Transparantie kan ook, effen in een chiffon of voile, met motieven kan ook. Het spel van die kleur in lijnen met de zichtbare huid kan erg boeiend zijn. Denkend aan die minister zie ik een zwart jasje met een geborduurde kraag voor me. De coupeverwerking met duidelijke lijnen die aardig zijn voor haar lijf. Die kraag gemaakt van een harde transparante organza, bezaaid met pailletten, glansdraden, fluwelen biezen voor het diepste zwarte accent. De dessins niet te pietepeuterig qua uitwerking en meer grafisch van vorm, passend bij de a-symmetrie van haar haardracht. Dat is nog eens iets anders dan een simpel shirtje.  Het zou haar ambt, uitstraling en autoriteit zoveel meer versterken. En om haar afstandelijkheid te verminderen; nachtblauw, diep aubergine of brons is net zo donker en meer toegankelijk in haar werk.

 

Laat wat van je horen

*