Hoe durven ze!

Een pakkende kop op de cover van een bekend magazine. Ze heeft al eerder spraakmakende uitgaven van dit blad in de markt gezet. Een toonzetting welke prikkelt, om te beginnen in het editorial. Nu gaat het om maat 42 – hoe durven ze dat DIK te noemen. Een groep formidabele vrouwen op de cover die opengeklapt 3 pagina’s telt. Met Linda zelf – op elke cover van haar blad staat ze – als stralend middelpunt.

Omdat mijn doelgroep best breed is – vrouwen en mannen, groter en kleiner, breder of smaller, of juist qua smaak zoekend naar iets anders – schaf ik deze uitgave aan. Voor de informatie, het beeldmateriaal en of ik een en ander herken bij mijn klanten. Nieuwsgierig begin ik te lezen, sommige artikelen zijn met wat zelfspot en zonder blad voor de mond geschreven. Naast prima uitziende bekende Nederlandse vrouwen beyond maat 36 ook foto’s van vrouwen die op sommige plekken uit proportie zijn – een verschil van twee maten tussen boven en onderkant noem ik even als voorbeeld.

linda coverHaar editorial – de openingscolumn door haar zelf geschreven – is al een aantal keer geciteerd in televisieprogramma’s, diverse blogs en online artikelen. Ze doet hierin een oproep om de matenrange aan te passen zodat een maat 40/42 in een medium valt. Op zich een mooi uitgangspunt om te doen; wellicht is een duidelijke range die in Europa gehanteerd wordt en overal gelijk is ook handig. Niets is vervelender dan wanneer die maat 40 in Frankrijk of Italië heel anders uitvalt dan diezelfde maat in Nederlandse merken.

Maar is het niet zo dat onze eigen fabrikanten door de jaren heen heel stiekem de maat een beetje hebben opgeschoven? Jaren geleden heb ik het ezelsbruggetje geleerd dat een maat 38 overeenkomt met een Bovenwijdte van 88 cm – de borstomvang, strak om het lijf. Inmiddels is dat opgeschroefd naar 92 cm – dat is een sprong van 4 cm, exact een maat. Ook de hoeveelheid bewegingsruimte is bepalend. Als er net iets meer ruimte is toegevoegd in een jasje scheelt dat in omvang ook net een halve maat, zeker wanneer er een materiaal met een beetje lycra is gebruikt. Hierdoor zit het comfort deels in het materiaal, wat dus extra bewegingsvrijheid creëert. Het komt er dus op neer dat die huidige 38 een ruime 40 is van vroeger. Een legitieme reden om eens anders naar die maatvoering te kijken. Ik snap het wel, als die ene broek in maat 38 opeens wél past is deze veel makkelijker verkocht. Een slimme toepassing van de psychologie van het inpakken. Maar laten we ons daarmee niet voor de gek houden?

Een ander artikel gaat over wanneer een matenrange stopt, waarom die ene broek wel in 42 wordt gemaakt maar niet in een 44. Het zou wellicht te maken hebben met een realistisch inkoopbeleid van een winkelier. Degene die de ervaring heeft dat sommige kleren in een andere maat tegenvallen, er toch niet zo mooi uitzien en daardoor niet worden verkocht. Misschien dat juist daarom complete collecties stoppen bij een bepaalde maat. Hoe hard bepaalde stylistes ook roepen dat alles moet kunnen ongeacht welke maat iemand draagt, toch geloof ik daar niet in. Sommige mensen willen graag de oneffenheden camoufleren, zeker wanneer je zakelijk goed voor de dag wilt komen.

Al eerder schreef ik een blog over de uitdaging voor wanneer normaal te klein en groots echt teveel van het goede is. Hierin gaf ik aan dat een styliste/ontwerper ook een vooruitziende blik moet hebben voor wanneer een collectie wordt uitvergroot naar andere maten. Ook denk ik dat het zinvol is om eens te kijken in hoeverre het mogelijk is om die fantastische belangrijkste items te ontwerpen met maat 42 als uitgangspunt in plaats van maat 38. De kunst is ook om het zo te ontwikkelen dat het toch nog ‘charmant klein’ blijft. Nog interessanter is dat een collectie wordt opgebouwd op verschillende figuurtypen zodat er voor ieder iets te vinden is. Een gehoorde klacht in diverse artikelen gaat over vormeloosheid wanneer een kledingstuk groter is; begrijpelijk wanneer de grootste gemene deler als uitgangspunt wordt genomen.

Maar uiteindelijk gaat het om een groot stuk zelfacceptatie, dat is het uitgangspunt voor elke vrouw en man. Het is niet alleen die maat op dat label, dat is slechts een getal. Het gaat erom wat je er mee doet. Tel je pluspunten bij elkaar op en maak gebruik van die charmes. Weet dat de zeer slanke dame en heren net zo veel moeite heeft om iets goed passends te vinden en ook niet in één keer blij is voor de spiegel. Wanneer je niet tot die grootste gemene deler behoort dan biedt een aanpassing door een kleermaker of veranderatelier goede hulp om het mooier passend te krijgen. En Marilyn Monroe droeg toen écht een maat 44…… een huidige 42. Die wist haar charmes goed te gebruiken.

Reacties

  1. Leuk geschreven Chris :)
    Inderdaad maat/leeftijd is een getal :)
    Acceptatie en wat jij wilt uitstralen bepaal je zelf :)

Laat wat van je horen

*