Vakmanschap en vormgeving

Jaren geleden, ik had net het begin gemaakt in mijn vak – toen nog hobbymatig in mijn studietijd – en was al begeisterd. Kijken naar kleren, wat mensen aanhebben, wat er in de winkels te koop was. Details bekijken, hoe is iets gemaakt. Er ging een wereld voor me open. En ik wilde wat bijzonders voor mezelf maken, een zomerjack. Want ik had wat details gezien die ik erg leuk vond en het was nogal lastig te kiezen. Uiteindelijk heb ik alles toegepast in die jas, patroon aangepast en flink aangevuld. Meters stof en uren stikwerk gingen erin. Toen deed ik er nog langer over dan nu.

En eindelijk, die jas was af. Ik was apetrots. Tot ik het aantrok en toen vond ik het wat misplaatst. Het is teveel. Het had niets van die mooie jas die ik in het dorp voorbij had zien komen – zeker omdat het die man ook nog eens geweldig mooi stond. Niet qua details en zeker niet qua materiaal. Toen de inslag-drukknoop het door een technisch verwerkingsfoutje het begaf – de basis was niet stevig genoeg gemaakt, wat ik toen nog niet wist – heb ik de jas achterin de kast gehangen en naderhand was deze ‘opeens’ verdwenen. En dat simpele eenvoudige doeltreffende jack wat ik al had is toen nog een paar seizoenen gedragen.

Fascinerend proces.

Zoals jullie misschien wel weten maak ik deel uit van Ateliercollectief De Fabriek in Rotterdam. De plek waar diverse ondernemers, kunstenaars en vormgevers in een groot pand bezig zijn om hun bedrijf uit te bouwen. Zo is er een interieurarchitect in de ruimte naast mij. Niet alleen een bedenker maar hij kan het ook nog uitvoeren. Diverse materialen worden bij hem omgetoverd tot meubels, interieuraccessoires en ander mooie vormgegeven spullen. Ik loop graag even bij hem binnen om te zien waar hij mee bezig is. Het proces van bedenken, bijschaven – soms zelfs letterlijk omdat hij ook hout bewerkt – afstand nemen, kritisch kijken en opeens de oplossing zien. Het blijft een fascinerend proces om dat ook bij anderen te zien.

Op dit moment ben ik bezig met een project welke me uitdaagt. Veel wil ik er nog niet over kwijt maar het gaat om een prestigestuk. Continu bijschaven, kijken, de vraag stellen of het mooier kan. En dan ook nog in een tijdsaspect, die deadline komt steeds dichterbij. De opmerking van een kritisch jurylid van vakwedstrijden zit in mijn hoofd. “Jullie kleermakers zijn geneigd om voor een spektakelstuk alles uit de kast te halen wat jullie kunnen. Je hoort mensen te kleden, dat optuigen doe je alleen maar in december, op een boom.” En inderdaad, het is geen demonstratie van wat je allemaal qua techniek beheerst.

Weglaten.

In de imageconsultancy is de laatste jaren een verdieping gaande over hoe je mensen kan helpen om ze goed in de kleren te krijgen. Waar het eerder ging over de vier seizoenstypes qua kleur is er nu een grotere versnippering in kleurtypes. Niet iedereen is in dat hokje te plaatsen. Ook wordt er nog beter gekeken naar features, lijnen in het gezicht, lijf, contrast waardoor er veel meer mogelijkheden zijn om te gebruiken. Het is goed om de mooiste dingen te benadrukken maar door de veelheid aan mogelijkheden loop je het risico om door te schieten. Én kleIMG_4385ur, én contrast, én rechte lijnen, en schuine lijnen, én amandelvorm of rondingen in dessins, én bijoux én schoenen. Ik geloof dat het een beetje veel kan zijn wil dat toepasbaar zijn in één outfit. Ooit heb ik daar al eens een kritisch blog over geschreven welke me niet in dank is afgenomen. Een kakafonie en overstyling kan het resultaat zijn. Een vriendin van me had het ooit over een ontplofte toverbal, zo kan het dus ook overkomen. Misschien mag de kunst van het weglaten ook onderwezen worden in deze stylingopleidingen.

En het lijkt zo simpel, een stuk waarin je moet weglaten. Het scheelt tijd qua maakwerk want er zitten niet zoveel details in. Maar juist daarin zit de crux. Is de vorm goed, is deze in verhouding en kloppen de details bij elkaar? Waar valt je oog op, klopt de lijn of moet het toch een halve centimeter verschoven worden? Is die kraag niet te smal en moet er nu wel of geen knoop op de mouw? En is die naad strak gestikt, trekt of bobbelt het niet? Geen onvolkomenheid mag er zichtbaar zijn. Doordrukkende zomen en naden of dat iets ongelijk is. Zelfs een kleermaker heeft dat timmermansoog ontwikkeld. Het is alleen een kwestie van andere stof. Weglaten betekent minder werk maar het moet wel goed zijn. En dat is nog niet zo eenvoudig maar het daagt me altijd weer uit.

 

 

Laat wat van je horen

*