Meer dan alleen kleren….

Of ik eens een collega van haar man wil ontvangen.
Ze heeft een probleem met het vinden van kleding.
Praten kan altijd.
Het begint nogal schuchter.
Een gelegenheid, een presentatie, topmensen als publiek.
Zelf best onzeker, maar niet in haar vakgebied.
Lang van lijf en leden, onhandig haar, een strenge bril.
Al eens in het kader van reflectie wat tips gekregen.
Minder afstand, meer communicatief.
Wat moet je daar nou weer mee.
Mouwlengtes is een ding.
Een jurk is snel erg kort.
Dan maar eens wat stoffen uit de kast.
Voor de spiegel.
Uitleggen wat materiaal doet, zien welke stoffen werken of niet.
Haar zelfvertrouwen een lift geven.
En opeens is ze verliefd.
Dat dessin, best opvallend voor een jasje.
En dan ook nog een duidelijke kleur voor de jurk eronder.
Na die derde kop thee: “Oke, we gaan dit doen”.
 
De eerste pas.
Ongebleekte katoen is niet echt het charmantste materiaal.
Maar het begin van het beeld wordt wel gevormd.
Nog eens kijkend naar de stoffen ziet ze nog iets moois.
Een foto wordt gemaakt.
 
De tweede pas in definitieve stof.
Wat krijgt ze een mooi lijntje in die jurk.
Precies onder de knie komt de zoom.
Die spanning op de kuit door haar hakken suggereren met deze lengte eindeloze benen.
Even proefzitten voor de spiegel.
Ja, dan is het ook nog mooi.
Front-row zitten is ook nog iets.
En dan het jasje.
Ik zie ogen fonkelen.
Het went blijkbaar erg snel.
Een nieuw spiegelbeeld in wording.
Het effect van de kleren gaat al naar binnen.
Terwijl het nog niet eens klaar is.
 
Nu nog een goede knoop, de voering en het geheel mooi afronden.
Er worden bijpassende schoenen gekocht.
Die goede broek heeft ze ook al gevonden.
En dat shirtje in de uitverkoop.
Ze krijgt de smaak te pakken.
Combineren is te leren.
Eerder kocht ze iets omdat het past en was ze een beetje tevreden.
Dit is toch een heel andere insteek, uitzoeken en samenstellen.
Voordien nog even naar een kapper met meer zicht op haarstructuur en gezichtsvorm.
En toch nog een ander – minder streng – montuur?
 
Soms zou ik het willen.
Mezelf even veranderen in een drone.
Om tijdens die presentatie in een hoekje van de zaal te kunnen hangen.
Zodat ik zie dat ze staat te shinen, te vlammen, te stralen.
Omdat ze verstand heeft van haar vak.
En dat door een goede jurk en een fijn jasje ook nog eens relaxed kan uitdragen.
Vol vertrouwen haar publiek kunnen bereiken.

Reacties

  1. Ja, zo gaat het… Wat een leuk vak, he Chris? En wat kun je het weer leuk verwoorden.

Laat wat van je horen

*