Vrouw versus man.

Sinds een paar weken heeft Downingstreet 10 een nieuw bewonersechtpaar. Theresa May is daar samen met haar echtgenoot komen te wonen. En dat is voer voor de damesbladen. Zowel in binnen- en buitenland schromen deze niet om met artikelen te komen met foto’s van haar uiterlijk gekoppeld aan een stevig oordeel. Haar liefde voor schoenen komt vooral aan bod en sommige zeer modieuze experts hebben het over haar suffe kleding en haardracht. Niet elke vrouw kiest er voor om tot in lengte van dagen de haren te verven maar het grijs – de wisdom highlighhts – er stijlvol doorheen te laten komen. Anderzijds is het makkelijk om als hippe dertiger iets te roepen over iemand die in een andere leeftijdscategorie zit of een andere maat heeft wat keuze wel meer ingewikkeld maakt. Het is een laffe manier van fileren.

Tory__Theresa_May__3465050bEn toch opeens ook een grappig artikel over de sexyness van zijn herenpak als first man on Downing Street. Met veel gevoel voor detail en bol van de bijvoeglijke naamwoorden wordt er een artikel met een vette knipoog gebracht. Het schetst het verschil in benadering van oudsher. Hoewel er ook vergelijkbare columns worden geschreven over de premier van Canada. En niet alleen omdat hij zo voortreffelijk veel inhoud heeft of een goede politicus is. We leven nu eenmaal in een maatschappij waarin het oog ook wat wil; en dat we juist daar heel snel een oordeel over klaar hebben. Voor zowel mannen als vrouwen, de snelheid van het beeld gaat harder dan woorden kunnen onderstrepen. Ook onze eigen premier heeft de laatste jaren een gedaanteverwisseling ondergaan al is dat heel subtiel gegaan. Er is natuurlijk een duidelijk verschil te zien. Voor mannen is op dat niveau het donkere pak met licht hemd en gekleurde das de standaard al kan het geen kwaad voor veel heren om in maatwerk te investeren.

Zo duidelijk gekaderd als het is bij de heren, zo veel mogelijkheden zijn er voor vrouwen die op dat niveau opereren. En dat maakt het een stuk lastiger omdat niet alles even goed bij iedereen staat. Want veel vrouwen willen er tegenwoordig vrouwelijker uitzien dat in de jaren 80 toen met ‘powersuits’ de arbeidsmarkt werd bestormd en er nog veel meer bevochten moest worden dan nu. Tijden zijn veranderd, in persoonlijkheid en op de werkvloer. En het is mooi om juist dat ook meer uit te dragen in woord en beeld. Een reden waarom het broekpak voor vrouwen meer op haar retour is. Het gaat tegenwoordig meer om jurken, al dan niet gecombineerd met goede jasjes. De aanvulling met losse items die wel helpen om je communicatie te ondersteunen, of een schouderpartij in een jasje wat mooi en krachtig ‘boven-de-tafel-effect’ creëert. Waar bij mannen de kleuraccenten uitsluitend in de stropdas duidelijk aanwezig zijn kan het instrument kleur bij vrouwen groter worden ingezet – ideaal voor lezingen en presentaties om de aandacht vast te laten houden. Een kleurig jasje is meer zichtbaar dan dat zwarte jurkje – wat een raar beeld geeft op tv – of het donkere pak.

bookpowerdressingDe modejournalist Robb Young heeft een boek geschreven over dit thema. Dat vrouwen nog meer onder een vergrootglas liggen dan mannen, om wat ze zeggen en vooral hoe ze eruit zien. Het is de laatste decennia inherent geworden aan de strijd om gelijkwaardigheid in werk en topposities. Want het blijft altijd weer dat geklets over uiterlijk en dat met name vrouwen elkaar daarover de maat nemen. In het boek zijn diverse vrouwen geportretteerd met een voortreffelijke uitstraling qua kleding in het spel van zichtbaarheid. “Als je zichtbaar bent omdat je vrouw bent, moet je er ook maar flink gebruik van maken. Buit het uit”, is het devies. Mooie stoffen in duidelijke kleuren, wol en zijde die zich mooier laten verven en daardoor ook die uitstraling van kwaliteit geven. Uiteraard met goede schoenen en mooie tassen. Een consistent hoogwaardig beeld op hoge posities is zeker handig.

Zakelijke kleding voor mannen is doorgaans kostbaarder, immers een mooi pak vraagt om een duurdere stof en meer details die erin zijn verwerkt. En omdat veel mannen ook langer met kleding doen is die aanschafprijs ook meer geaccepteerd. En als ik terugkijk naar vroeger zie ik over het algemeen een patroon waarin veel vrouwen het belangrijker vonden dat echtgenoot – hij verdiende het geld – en kinderen goed eruit moesten zien en daarna zij zelf aan de beurt kwamen. Ook de hoeveelheid qua aanschaf lag vroeger voor mannen ook duidelijk lager. Het is een patroon wat een erfenis heeft nagelaten; ook bij latere generaties.  Het is een dankbaar gebruik waar de kledingketens op in spelen. “Als het maar goedkoop is”, welke waarde voor jezelf heeft dat?

Misschien heeft het zin om juist dat ook eens te doorbreken. Niet alleen dat er meer kwaliteitskleren op de werkvloer komen voor vrouwen, maar juist dat vrouwen het eindelijk ook waard vinden om daar voor zichzelf in te investeren. Dat het besef er eindelijk komt dat de uitstraling van het materiaal van een jasje ook het gewenste uurloon weerspiegelt, en dat het geen schande is om langer met je kleren te doen dan één of twee seizoenen.  Niet het verschil ervaren in zijn mooie pak tegenover haar eenvoudige jurkje en rommelige jasje maar de gelijkwaardigheid uitstralen in kwaliteit. Want hoe leuk die tas en die schoenen ook zijn om de – al dan niet – zakelijke vriendinnen de ogen uit te steken, tijdens een serieus gesprek staan deze toch op de grond. Pas wanneer die vrouwen de waarde zien van goede kleren in werk en ze zich niet blijven verschuilen achter ‘het mag pas als ik dat gewicht heb bereikt’, dan zal de emancipatie ook qua uiterlijk nog meer geslaagd zijn.

Laat wat van je horen

*