Collectiemijmeringen.

Het is 1 uur en ik ben net precies thuis. Na een bezoek vanavond toch nog heel even bezig gegaan. En opeens ben ik de tijd vergeten. Want het ging opeens weer soepeltjes. Die kraag krult moeiteloos de goede kant op. De mouwzoom is onderaan al strak afgewerkt. Zonder dat t trekt in die dunne stof. En toch maar die steekzakken erin zetten. Dat kan nog een mooi broekpak worden.

Er ligt een blanco A4-tje op de tafel waar ik mijn besprekingen heb. Een pen er naast en af en toe schrijf ik iets op. De lijst met dingen die mee moeten. De doedingen die ik vooral niet mag vergeten. Toch ook nog die schoenen bij dat pak. Het collier bij die jurk. Kledingrekken. En die ene hoed, speciaal gemaakt voor die ene presentatie.

auberginerobeinwordingMorgen moet ik die zijde nog aanschaffen in aubergine. Anders kan ik dat jurkje niet afmaken. Want zonder die garnering werkt het niet. Of zit ik weer eens moeilijk te doen. En heb ik nog voldoende voering in die kleur? O ja, en dat ook nog. Dat proefmodelletje moet gepast. Want die prachtige groene stof wacht. Ze had er zelfs al schoenen bij gekocht. En, het aanzomen van die klep van dat jasje. Laat ik dat niet vergeten. O ja, die accessoires bij de strapless jurk. Want die blijft nog steeds een snoepje om te zien.

Het hoofd is vol. Want natuurlijk slaat ook de twijfel toe. Het samenstellen van een collectie. Is het bijzonder genoeg. Maar maakt het ook hebberig. Zo’n selectie van nieuwe ideeën en mooi bestaand werk. Waar ik nieuwe ideeën in zie ontstaan. En ondertussen groeit er meer moois in mijn gedachten. Die stof, wel of niet een stevig contrast er tegen aan. Hoe zou die hoed worden? Al heb ik het los gelaten, toch ben ik erg nieuwsgierig hoe Daffy de Vyldre mijn idee gaat aanvullen. Het zijn wat mijmeringen die om half 2 ’s nachts door mijn hoofd gaan.

Nog een paar dagen; alles bij elkaar zien.

Toch zonde dat ik dat ene pak niet in een meer toegankelijker variatie heb gemaakt. En waarom heb ik dat jurkje er niet bij gemaakt? Is het genoeg wat ik laat zien? Zijn er nog 3 weken extra in 3 dagen te stoppen? Want er zit een cape, een mantel, een jasje en een paar jurken in mijn hoofd. Of toch tevreden zijn met wat er hangt. De lat hoogleggen, naar buitengewone hoogtes. Lastig zijn voor jezelf. Creativiteit heeft zijn grenzen, ik kan niet elke outfit met een knip in mijn vinger manifesteren. Bijzonder is dat, wanneer de druk het hoogst is ontstaat er nog meer in mijn hoofd.

Binnenkort groeit het beeld nog meer. Als er met de modellen en volgorde gemaakt wordt. Schoenen, tassen, accessoires erbij. Het zal er vast wel goed uitzien. Denk ik. Hoop ik. We zullen het volgende week zien. Eerst maar eens de mijmerknop uitzetten. En gaan slapen.

Laat wat van je horen

*