Muze

Het wordt me wel eens gevraagd: “Welke vrouw zou je wel eens willen kleden?” Marketingtechnisch zou ik dan een goed antwoord geformuleerd moeten hebben. En dan met de clichés komen. Koningin Maxima, Neelie Kroes – gelijk zo hoog mogelijk beginnen. Ja, natuurlijk is het een eer. Maar toch, behalve de onbereikbaarheid van dergelijke personen hebben deze een kast vol kleren van hoog niveau. En zit ik mij af te vragen welke aanvulling ik zou kunnen bieden.

En toch zijn er wel een aantal namen in mijn hoofd. Gevestigde vrouwen en mannen op hoog niveau die ik op mijn manier zou willen helpen. Meer betekenis kunnen geven in hun presentatie. Of iemand waaraan ik mijn naam zou verbinden. Niet alleen haar helpen maar ook het zien van inspiratie om wat meer mee te doen. De muze die in het echte leven staat. En dan bedoel ik niet die vrouw als aankleedpop die maar moet dragen wat ik vind. Juist de wisselwerking, passend in een beeld zonder haarzelf te verliezen. De tijd van dwingende kledingdictaten is echt voorbij.

Ik denk terug aan vroeger. Als kind keek ik vol bewondering naar mijn grootmoeder die bij ons in huis woonde – niet ongebruikelijk in het milieu waar ik vandaan kwam. Een fiere vrouw, sterk, krachtig, op bepaalde vlakken de broek aan avant la lettre. Wat mij vooral intrigeerde is hoe ze er uit zag. Mooi opgestoken haar, mooie japonnen en een mantel die eigenlijk te duur was “maar ik vond m zo mooi”. En ze was ijdel. En niet zo’n klein beetje ook. Als ze ergens naar toe moest was dat het duidelijkst. Niet vreemd, er op ons voordeligst uitzien is toch iets wat diep van binnen bij veel mensen speelt. Ik weet nog dat ze zich soms eindeloos kon verkleden omdat ze niet wist wat te dragen. Een vorm van besluiteloosheid waar iedereen wel eens mee worstelt.

Afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het samenstellen van een kleine hoeveelheid kleding die ik heb gemaakt. Een aantal passessies met klanten, modellen, stoffen uit de kast halen en dat in beweging zien. En dan komt het tot leven in mijn hoofd. De knop is aangezet, door de muzes bij mij voor de spiegel. Precies weten wat ik moet maken en dat het in mijn hoofd veel sneller gaat dan dat mijn handen het kunnen maken. Een bijzondere ervaring vol energie welke zich afspeelt in mijn atelier. Samen met een hoedenmaker, fotograaf en modellen; stuiterend in mijn atelier. Dit wil ik vaker ervaren. Zonder die energie komt er niet datgene tot stand waar ik zelf stil van word.

Vandaag is een speciale dag. Niet alleen omdat het Diner du Couturier voor mij een nieuwe vorm is van presenteren van mijn werk. Iets waar ik me volop op verheug. Maar ook omdat het de verjaardag is van mijn grootmoeder. Degene die al vroeg zag dat ik iets met dat vak zou doen. Degene die me geïnspireerd heeft toen ik  8 jaar oud was. Degene van wie ik eigenlijk wel het nodige in mezelf herken. Hanna was haar voornaam, ze zit vast boven toe te kijken. En ik zal haar beloven dat er een collectie gaat komen, als hommage aan haar. Met muzes van nu.

Laat wat van je horen

*