De show

5Het is 27 september.
Ik heb ergens naar toe gewerkt.
Het ziet er strak uit.
Een kledingrek vol met mooie outfits.
Kledinghoezen, schoenen, accessoires.
Naald en draad, veiligheidsspelden, mocht er onverhoopt iets stuk gaan.
En dan nog, heb ik alles bij me?
Ik zie mezelf in de spiegel, ook die bronzing powder gaat mee.
Hard werken en te weinig slaap heeft zijn sporen nagelaten.
Een autorit in de stralende zon.
Mannequins zijn onderweg.
Arriveren op de locatie.
Wat ziet het er toegankelijk uit.
Laagdrempelig en knus, dat maakt een show ook fijn.
Het kledingrek wordt weer uitgeklapt.
De hoezen gaan open.
Het moois hangt uit.
Misschien hier een daar voorzichtig de strijkbout erover heen halen.
Er zijn broodjes geregeld.
De visagiste heeft de inhoud van haar koffer uitgestald.
Een flesje nagellak gaat rond.
Iedereen in dezelfde kleur geeft ook al een eenheid.
De kapper creeert wonderen.
Vrouwen transformeren en stralen.
De huid egaal, het haar strak gestyled.
Na het eten wordt de lipstick bijgewerkt.
De eerste outfit wordt voorzichtig aangetrokken.
7En er gebeurt iets.
Kracht, passie, glans in de ogen.
Mensen die tot bloei komen.
Opeens is dat zichtbaar.
De hakken gaan aan, de rug wordt recht.
De muziek start.
Elegantie, warmte, echtheid in schoonheid.
Tussen gedekte tafels.
Niet alleen dat mooie plaatje maar meer dan dat.
Verkledingen in toptempo.
Wat gaat het snel, zo’n presentatie.
Wol, zijde, prints, jacquards, fluweel, tweed.
Dieppaars, kobaltblauw, vuurrood, zilvergrijs, aubergine, goudbruin, fuchsiaroze.
Een fijn palet in mooie materialen.
En als klapper, die jurk.
Groots en veel, glanzende zijde, kant, Swarovski-kristallen.
Met die fascinator van de master hatmaker Daffy de Vyldre himself.
De muziek stopt, het is weer stil.
Dan kan het opruimen beginnen.
In de auto terugrijdend is het helder.
Ik krijg de smaak te pakken.
Dat moeten we vaker doen, zo’n show.

En dit is er getoond op 27 september.

Laat wat van je horen

*