Mijn moment 2016

Mijn telefoon stond op stil en ik zag dat er was gebeld. Het was de 14e juni, s avonds tegen tienen. Ik kreeg het koud toen ik het nummer zag. Het zal toch niet….

Ik had een paar klanten op bezoek in mijn atelier. Een workshop, samen met een zakenrelatie en vriendin. Over kleur en hun betekenis. En ik wist het. Moest me excuseren om terug te bellen. Het begin van een week van afscheid. Mijn oudste broer van 54, die kloteziekte. Het weekend ervoor was hij thuisgekomen; en het afscheid thuis was in stilte indrukwekkend.

Iedereen reageert anders op de dood. In plaats van dat mensen naar elkaar toe groeien trok ik me juist terug. In mijn werk, het creëren van mooie kleding. En een drive, alsof ik ook niet zoveel tijd meer heb. Bizar eigenlijk hoe het bij mij werkt, de warmte zoeken in de vorm van schoonheid, mooie beelden die in mijn hoofd ontstaan, of wanneer kleren daadwerkelijk in beweging komen. Al zoek ik ook wel degelijk de warmte in mijn contacten, maar in mijn familie schiet ik daarin door omstandigheden tekort.

Eind september was het gepland. De mooiste stoffen gaan in mijn atelier door mijn handen. Drie klanten met de juiste uitstraling die voor mij willen showen – passend in het beeld wat ik neer wil zetten; dus ik kan ook nog écht maatwerk laten zien. Kan eerder werk mijn toets der kritiek doorstaan? Ik twijfel, wik en weeg. Klanten die erbij komen, betaalde opdrachten tussendoor. Het is hectisch, waarom heeft een dag maar 24 uur, en zitten er geen 9 dagen in een week? Die drive heeft een knop aangezet.

Op de dag zelf, het gaat moeizaam. Ik zie dat de energie in mezelf niet werkt. In plaats van dat ik positief en in groeimodus zit knap ik juist af. Naderhand zie ik pas waarom. Door de stemmingen van een ander en gebeurtenissen voorafgaand maak ik mezelf onzichtbaar in plaats van stralend, vol in het licht. Ik zie mezelf letterlijk en figuurlijk in een hoek staan. En ik neem na lang nadenken en een paar gesprekken een besluit, die wisselwerking gaat het niet meer worden.

Maar toch de opmerking van één van mijn klanten: “Weet je wel wat die kleding van jou doet in de zaal? Hier moet je echt iets mee.” Ik verbaas me, want wat ik doe vind ik zelf de normaalste zaak van de wereld. Ik laat het los, ook omdat ik benaderd ben voor een grote tijdelijke opdracht, naast klanten die iets moois bestellen. Al met al is dit goed voor mijn financiën, wat momenteel prioriteit heeft.

Nu is het Kerst geweest, en ik heb een opruimdag achter de rug. De mooiste materialen liggen weer geordend in mijn atelier. Ik heb afgelopen jaar mooi werk getoond, en niet alleen op trotse klanten. Het heeft iets geraakt. Dat mijn werk geshowd is, blijkbaar een enorme uitstraling had volgens mijn klant. Het heeft applaus gehad, en dat het vaker zal gebeuren. Geen twijfel mogelijk.

Laat wat van je horen

*