Intimiderend!

“Als echte kleermaker mag jij juist zeker meer opvallende kleren dragen. Dat veel duidelijker te zien is dat het ook ‘anders’ kan. Want al dat gewone blauw en grijs, dat kennen we nu wel.” Je hoort wel eens wat tijdens een netwerkmoment. En een dergelijke opmerking, dat doet me wel wat als maker, en als liefhebber van mooie kleren. Maar ook als voorstander van meer zichtbare communicatie. Want ik denk aan die wollen stoffen, in donkerrood, grijs met bloemen, shocking pink, paisleymotieven, kobaltblauw en turquoise of een bijzondere tint groen. Ze liggen in mijn stoffenkast. En ik krijg visioenen van bijzondere pakken, opvallende pinterestvisiblemen2shirts erbij. Het liefst ook nog met een bril die matcht of juist aangenaam vloekt. Die kleurrijke pakken, ik vind ze zeker mooi. Een mooie selectie waar ik blij van word is te vinden op een Pinterestboard getiteld ‘Visible men’, en als ik diep in mijn hart kijk zou ik het ook eigenlijk wel eens willen dragen. Een extreem opvallend pak met alles erop en eraan.

Jaren geleden zag ik het bij een ander. Een bekende zanger in een hardblauw pak. Bijna lichtgevend en nog eens versterkt door de glans. De outfit die voor hem functioneel is. In een grote zaal, met goed licht erop nog eens uitvergroot achter hem op beeldschermen. Een effect wat fenomenaal is, groots, bijna intimiderend, maar vooral nodig op die afstand. Het showelement wat in de kleding wordt versterkt. Ik kan er zeker van genieten. Ook wanneer een kleermaker als Oswald Boateng zich weer laat zien.

Maar toch, op die manier werkt het niet bij iedereen.  Luid en duidelijk gaat niet voor iedereen op. Voor sommigen is de subtielere manier van opvallen meer geslaagd. Dat je goed moet kijken en dan opeens ziet dat het toch anders is, er bewust over is nagedacht; een ingeweven motief, diepte in de stof of details die van dichtbij pas zichtbaar zijn. Ik vind dat zelf meer interessant en het kan een andere kijk geven. Een voorliefde uit mijn textielopleiding wat het begin van mijn opvoeding is geweest – met dank aan een geweldige stoffenwinkel in Doetinchem, die helaas ook niet meer bestaat. Oog voor structuren, kleuren die een nuance anders liggen dan gebruikelijk. En soms juist de keuze voor stoffen die voor mannen ongebruikelijk zijn, waarom niet?

“Ik heb maar even een reep chocolade gekocht in plaats van een jurkje.” Het voorval waarin een vriendin ging winkelen en zichzelf naast een supervolmaakt geklede, mooie en slanke verkoopster zichzelf alleen maar kleiner voelde worden. De manier waarop ze dat vertelde, iets wat ik wel herken. Het lijkt wel alsof die verkopers bij een bekend warenhuis op hun looks zijn geselecteerd. Over intimidatie gesproken. Zonder iets te kopen is ze naar huis gegaan. Het heeft me aan het denken gezet. Omdat communicatie makkelijker gaat wanneer je dichter bij elkaar staat – niet alleen qua denken, intelligentie maar vooral ook via kleedgedrag – pas ik me aan. Wat meer toegankelijk als ik met een klant bezig ben, of een bespreking heb. Juist iets meer opvallend wanneer ik naar een netwerkevent ga, en dat hangt af van het publiek. Met name hoe conservatief of klassiek georiënteerd het evenement is, dus ik kies vaak voor blauw. Al zit er bij mij wel iets ongewoons aan. En inmiddels heb ik een leeftijd en postuur waarin ik niet ongestraft meer alles kan dragen.

Uiteindelijk blijft het een interessante spagaat. Welke keuzes maak je op welk moment. Kleren die de aandacht vragen of niet. Sta je als gastvrouw/heer zelf in het middelpunt of geef je de ander de credits om te stralen. Helpt de kleding- en kleurkeuze om je verhaal te versterken of blaas je hierdoor juist anderen omver. En is dat laatste de juiste energie om te communiceren? Krijg je daarmee ook datgene voor elkaar wat je wilt bereiken? Hoe subtiel ook, het kan jezelf helpen of juist totaal niet.

Ari Seth CohenTerwijl ik dit verhaal uitwerk krijg ik een privébericht in een chat op Facebook. Over mensen op leeftijd in opvallende kleren, duidelijke kleuren. Een link van een boek met foto’s met een verzameling mensen gefotografeerd en geïnterviewd door Ari Seth Cohen. De pluimage is gekleurd, sommigen dragen veel felle kleuren. Het effect is soms wat veel, het lijkt een soort ontplofte toverbal. Maar ik word er wel blij van, de vrolijkheid die het uitstraalt doet me wat. Zal ik dan toch maar voor dat stijlvolle donkerrood gaan, om te beginnen……

 

 

 

Bovenste foto – Pinterest, een gedeelte van mijn pagina
Onderste foto – Ari Seth Cohen uit zijn boek Advanced Style

Laat wat van je horen

*